Κ για να μη παρασυρομεθα,

το γνωστο μουντοmood του βλογ για να κραταω κ ενα επιπεδο καταφτανει.

Ακουγεται η μπορα να χτυπαει στο ταβανι του σπιτιου σου κ εσυ χαζευεις απο το παραθυρο τις χοντρες σταγονες να σχηματιζουν δακρυα στο τζαμι.
Καθε σταγονα κ ευχη, καθε σταγονα κ μια χαμενη ευχη που για αλλη μια φορα δεν εγινε πραγματικοτητα.
Βγαινεις εξω στη βροχη, βγαινεις κ περπατας ανεμελα, ενας μοναχικος ταξιδιωτης.
Να πλυθεις με τις ευχες σου, να νιωσεις εστω για λιγο πως ειναι πραγματικες και πραγματοποιηθηκαν.
Ευχες και δακρυα γιναν ενα, δε σε νοιαζει, κανεις δε θα καταλαβει οτι κλαις.
Δεν το μαρτυραν τα σφιγμενα χειλη σου, δεν το ομολογουν τα κοκκινα ματια σου.
Μια στιγμη καθαρσης, πριν ξαναγυρισεις στη πραγματικοτητα.

Insomnia

Ειναι το κλιμα βαρυ τα βραδια που δε σε παιρνει ο υπνος,
ειναι οι σκεψεις που σου μιλουν σιγανα στο αυτι και εσυ παλευεις να τις αγνοησεις,
ειναι οι θυμησες πιο στεναχωρες, θαρρεις και συντροφευουν το κομπο στο λαιμο σου..

Και ειναι αγκαθωτα τα βλεφαρα σου οταν κλεινουν, σε πονουν τα λογια που δεν ειπες
και εισαι ακομα εκει, με τα ματια ανοιχτα, ατενιζοντας το κενο, περιμενωντας καποιο συμπονετικο ληθαργο που θα σε λυπηθει καθως περνα διπλα σου.

Αυπνια.

Dunno

Εχεις τα χερια στις τσεπες, βαδιζεις αργα σε στενο μονοπατι.
Σε μερικα βηματα απο τωρα, βαζεις το ενα χερι πισω στη κωλοτσεπη κ ψαχνεις τα τσιγαρα σου, οπως κανεις παντα, συστηματικα.
Εχεις τον αναπτηρα στη τσεπη μπροστα για να μη τον ψαχνεις καθε φορα, κανεις απαγκιο τη χουφτα σου και κλακ, σπιθα, φωτια, εισπνοη, ανακουφιση..
Αλλαζεις το βημα σου για λιγο, γινεσαι ταχυτερος, υστερα αναλογιζεσαι αν σε περιμενει κανεις, σκεφτεσαι πως οχι, οποτε ξαναβραδαινεις το διαβα σου κ νιωθεις λιγακι χαζος που παιζεις παιχνιδια με το περπατημα σου.
Σταματας για λιγο, πρεπει να συγκεντρωσεις τις σκεψεις σου.
Λυγιζεις το γονατο πισω κ ακουμπας το τοιχο με τη πλατη.Εισπνοη, καπνος.
Τωρα προχωρας πολυ αργα.
Σφιγγεις τις γροθιες σου γιατι νιωθεις τα αναθεματισμενα σου ματια παλι υγρα, πριν προλαβεις να φτασεις στην ακρη του δρομου, παιρνεις βαθιες αναπνοες κ καταπινεις μεχρι να διωξεις τον ενοχλητικο κομπο που δε φευγει ποτε.Ακους μακρινες φωνες, ανασυγκροτεισαι, επιβαλλεσαι στον εαυτο σου.
Στο μεταξυ, ταχυνες ξανα για να φτασεις στο τελος του μονοπατιου και εχεις φτασει.Το φεγγαρι ειναι κοκκινο και μεγαλο, το αντανακλα το κυμα κ ειναι τοσο ομορφα και γαληνια.
Και ερχονται τα δακρυα, καλοδεχουμενα τωρα.Επιτελους μπορεις να τα αφησεις να τρεξουν ελευθερα, να ποτισουν το δερμα σου.
Κλαψε αγορακι, σκυψε το κεφαλι σου κ κλαψε στα χερια σου.
Δες τα δακρυα που κανουν ρυακια δυστυχιας προσπαθωντας να διωξουν το καημο σου, αφησε τα να κυλησουν ελευθερα, κανεις δε σε κρινει, κανεις δε σ'ακουει, κανεις δε σου κλεβει τη γωνια σου.
Κλαψε και ζησε στη ψευδαισθηση οτι καποιος νοιαζεται και σε προσεχει που δακρυζεις..

Στιγμες

Περνουν και ξεθωριαζουν, φυλαγονται σε ενα μικρο κουτακι.
Δυστυχως δε σβηνονται, θα το καταλαβει κανεις, οταν θα νιωσει κατι, ενα ερεθισμα, με ο,ποια απο τις πεντε αισθησεις του..
Ζωντανευουν, με περισσοτερα χρωματα, πιο εντονες, ενα ξεγελασμα του νου που σε μπερδευει, αλλα κανει οικεια την αναμνηση..
Αναπνοη κ θυμηση..

..

Ελειπε μια θεση απο το τραπεζι σημερα..
Κ ενα συννεφο πλανιοταν στη βαρια ατμοσφαιρα που δεν μας αφησε να το χαρουμε..
Καλα να περνας..:)

Για σενα..

Δε ξερω αν ξερεις ποσο απαραιτητη ειναι η παρουσια σου διπλα μου..
Πως τα βραδια παιρνω το μαξιλαρι αγκαλια κ φανταζομαι τη μορφη σου..
Πως υπαρχουν στιγμες που νιωθω τοσο μονη,οταν γυρναω και δεν εισαι πλαι μου..
Πως οταν δεν εισαι διπλα μου σε ψαχνω και οταν εισαι διπλα μου,δε σε χορταινω..

Σε γνωριζω οπως γνωριζω εμενα,γιατι εσυ εισαι εγω..
Εγω ομως δεν ειμαι εσυ..
Μακαρι να ημουν..

Κ θα σου γραφω τραγουδακια,,Με τα πιο ομορφα στιχακια..
Στο ρεφρεν..

Συνειδηση

Οι νεκροι αραγες εχουν συνειδηση?
Σε θωρουν απο μια γωνια κ γελουν με τα λαθη σου?
Η σε ξεχνουν κ απομενεις μοναχος?

Σε προσεχουν ή σε λησμονουν?

Αν με κανεις χαζι εκει που εισαι,να ξερεις σε λατρευω..

Κακο λογο δε ξεστομουν για σενα..
Πως θα μπορουσαν αλλωστε?
Μοναχά τωρα,φαινεται η απουσια σου...
Στο ησυχο σπιτι...
Στην ερημια που βασιλευει..
Στις βραδυνες σιωπες..
Δεν χρειαζεται να μου στεναχωριεσαι τωρα..
Εφυγες καταπως το ηθελες..
Να μου προσεχεις :)

Σκορπια λογια.. :)

Τι φοβασαι κ τρεχεις μακρια..
Σε ποια γωνια εισαι παλι κρυμμενος..
Ποιος ανεμος βαρυς σε πηρε απο εδω..
Ξεριζωμενο κ έρημο σε αφηνει τωρα μονο..
Ειναι η νυχτα μεγαλη για σενανε φιλε μου..
Δε ξημερωνουν για σενα οι μερες..
Παρηγορια στις απεραντες ασφαλτους γυρευεις..
Μα η λησμονια δεν ερχεται ποτε..